در تاریک روشنای صبح ، مردی شتابان از میان درخت ها می گریخت.جنگل بان تیری شلیک کرد .

آهو مرده بود.مرد همچنان می گریخت .بچه آهو ،صورت مادرش را می بویید.جنگل بان دیگر         نمی رسید.

برگشت و به چشم های بچه آهو نگریست.جنگل بان ، گریه می کرد.مرد گریزان  می  خندید و     آسمان ، همچنان می بارید.

                                           قاسم رحیمی-اصفهان