ماییمو دل پاک و خدای خودمان

در شهر شما نمی توان عاشق شد

باید برویم به روستای خودمان

کبریت زدو نشست سیگار کشید

فردا همه خستگی اش را برداشت

درماندگی اش را به تن دار کشید

از این عشق حذر کن!

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب ، آینه ی عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا، که دلت با دگران است!

با تو گفتم: حذز از عشق؟

                                   ندانم

سفر از پیش تو ؟

             هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد،

چون کبوتر لب بام تو نشستم،

تو به من سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم

باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو در افتادم،همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم...!

                                      در قاب دو چشم خسته اش شور دمید

بانو! مگر این نهان به خاکستر را        

                                         لبخند ژکوند تو به آتش نکشید؟!

                حامد محسن نژاد-مراغه (داداش حامد)