با گيسوان آبي و با چشم هاي مست

دريا كنار اسكله پهلو گرفته است

ديروز پر تلاطم و امروز بي خروش

زيباست آنچه بوده و زيباست آنچه هست

آغوش را گشود كه در بر بگيردم

او خيره مانده بود وَ من دست روي دست

"من" بي گدار وسوسه اش را به آب زد

اين بار موج هرزه ي دريا مرا شكست

ساعت گذشت ، باز همان چشم هاي مست

آرام و بي قرار كنارم نشسته است

از اوج قله های مه آلود دور دست

پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من

آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد

                                ٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫

آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد

                               زندگی تلخ است ای پروانه! بی پروا بمیر

موجها بر ساحل از بی همتی جان می کنند

                              قطره گستاخ باران باش و در دریا بمیر

راز این عالم فقط با مرگ افشا می شود

                             یا مپرس از پرسش هستی سوالی یا بمیر

مردنت از چشم من تا زنده هستم دور باد

                            مرگ اگر حق است هم صد قرن بعد از ما بمیر

گر چه پاییز است و می افتند از جا برگ ها

                            چون درختان استواری ورز و پا بر جا بمیر

وقت مردن هم به دنبال تو می گشتم که مرگ

                            گفت ای شاعر!تو تنها زیستی ؛ تنها بمیر!

                       ایمان پیمانی-خمینی شهر